2006/07/30

Michel Faber - de Fahrenheid-tweeling

(filed under boeken)

Weinig mensen houden van verhalenbundels. Maar verhalen kunnen wonderschoon zijn, juist omdat ze wat beperkter zijn dan romans.

Denk bijvoorbeeld eens aan verhalen van Toon Tellegen, Roald Dahl, of Belcampo. Allemaal schrijvers die erg kunnen uitblinken in een korte tekst.

Michel Faber kan dat zeker ook. In deze verhalenbundel vind je vaak verhalen die verbluffend simpel van opzet zijn. Verhalen die een slechts een kleine, beperkte gebeurtenis beschrijven, grotendeels realistisch, alhoewel er soms ook een een kleine 'draai' aan de realiteit gegeven is.

De verhalen zijn vaak best wel deprimerend, gaan over probleemmensen in acherstandsgebieden. Drugsverslaafden. Daklozen. Verbroken relaties.

De schrijver sympathiseert altijd wel heel erg met zijn hoofdpersonen en laat ze vaak iets doen om hun eigen leven dragelijker te maken. Soms pakt dat dan helemaal verkeerd uit, doordat de hoofdpersonen al zo'n verknipte kijk op de realiteit hebben dat hun daad de boel alleen maar erger maakt. Maar soms pakt het ook wonderlijk goed uit. En dan is "de Fahrenheid-tweeling" een erg troostvol boek om te lezen, volgepakt met kleine juweeltjes.

Ik zal hier 1 verhaal verklappen, om toch een voorbeeldje te kunnen geven. In 1 van de verhalen lezen we over Manny. Manny is verslaafd aan een computerspel. Hij eet pizza, drinkt cola, en woont op een flat zonder contact met de buren te hebben. Heel zijn leven draait om het spel. Op een avond belt de onderbuurvrouw aan. Zij heeft qua indeling precies dezelfde flat, maar er staan hele andere spullen in. Zij is een alternatieveling, vegetarisch, en ze gelooft in een of andere vage new age achtige religie. Ze belt aan omdat er een muis in haar huis zit.

De twee wereldvreemde personen houden de onderlinge interactie erg kort. Die verloopt ook hoogst houterig. Achteraf vraagt Manny zich nog af of hij toch een versierpoging had moeten doen, omdat hij per slot van rekening een man is en zij een vrouw.

Die versierpoging zou uiteraard weinig kans van slagen hebben tussen twee van die 'eilanden'. Maar toch, ondanks alles, slaagt Manny erin om zijn onderbuurvrouw te helpen met haar muizenprobleem. Aanvankelijk is Manny van plan de muis te doodden. Maar het meisje wil dat niet hebben en dus vangt hij de muis zelfs levend voor haar.

Dan zegt zij dat hij de muis van het balkon (2 hoog) naar beneden moet gooien, volgens haar overleven muizen zo'n val wel. In het aandoenlijke slot van het verhaal lezen we hoe Manny met een zaklantaarn in de bosjes controleert of de muis de val inderdaad ook overleefd heeft...

De bundel staat vol van dit soort hele menselijke verhalen. Het is een absolute aanrader!

2006/07/30

Daniel Pennac - De dictator en de hangmat

(filed under boeken)

Erg grappige boeken zijn best wel moeilijk te vinden. John Irving vind ik zeldzaam grappig. Kan ik nog een ander voorbeeld verzinnen....? Er komt nu even niks naar boven.

Probleem met grappigheid is dat als je er veel van in een verhaal stopt, de verhalen vaak andere, minder oppervlakkige emoties gaan ontberen. En de schrijver gaat ook vaak wel wat zelfgenoegzaam klinken van veel grapjes.

Maar kortgeleden las ik dus "De dictator en de hangmat" van de Franse schrijver Daniel Pennac. Dit is er echt weer eentje!

De plot: een dictator van een zuidamerikaanse bananenreplubiek stelt een dubbelganger aan, omdat hij bang is vermoord te worden. De dubbelganger houdt het een tijdje uit maar besluit dan op zijn beurt ook weer een dubbelganger aan te stellen, die ook weer... enz.

Het verhaal gaat over de dictator, de eerste dubbelganger (die naar Hollywood emigreert omdat hij filmacteur wil worden), en enige andere dubbelgangers.

Het wordt afgewisseld met hoofdstukjes waarin de schrijver over zichzelf vertelt, en hoe hij op het idee gekomen is om de "Dictator en de hangmat" te schrijven.

Die hoofdstukjes zijn af en toe wel erg Frans en postmodern van stijl. Soms wordt het daar iets minder grappig van. Maar over het algemeen genomen is het boek zo grappig dat het beslist de moeite van het lezen waard is!
2006/07/30

Anna Enquist - De thuiskomst

(filed under boeken)

Hoe is het als je als moeder je man en al je kinderen overleeft? En hoe is het om de vrouw van een 18e eeuwse zeeman te zijn, iemand die reizen maakt die vaak jarenlang duren en die lang niet altijd goed aflopen?

Dat zijn de thema's van Anna Enquist's roman "de thuiskomst". Het is het verhaal van James Cook gezien vanuit het perspectief van zijn vrouw.

Anna Enquist is naast schrijfter ook musicus. In een lezing van haar over literatuur en muziek las ik dat ze er naar streeft om literatuur te schrijven die klinkt als muziek.

De emoties van muziek zijn er zeker, het is een intens boek. Muziek wordt als thema het boek binnengesmokkeld: een van de zonen van Cook is in het boek erg musicaal, en diens leraar, de organist Hartland (een van de karakters van het boek die fictief is toegevoegd aan het historische verhaal) speelt voor de moeder een muziekstuk na het overlijden van deze zoon.

"In het tweede gedeelte werd zelfs de baslijn door vertwijfeling getekend. Daarboven vulde de melodie met klaaglijke snikken en uitroepen tot barstens toe de strakke cadans van de maat. Alles daalde, viel, stortte neer.

Toen gebeurde het wonder. Vanuit de diepte kwam de melodie, nu geormd door regelmatige, zekere tonen, gestaag omhoog, gesteund door de stevig meeklimmende bas. Het kwam Elisabeth voor alsof een venster opensloeg en zicht bood op een oneindige weidsheid. Daar zou zij kunnen gaan, met opgeheven hoofd en zonder tranen, in het nesef dat haar oon deze muziek had liefgehad."

Al met al is "De thuiskomst" dan ook beslist geen "echte" historische roman. De karakters voelen vaak een beetje 20e eeuws aan. Wat wel erg goed gelukt is is het leggen van emoties in de tekst. Het boek heet de thuiskomst, en het huis is ook erg belangrijk in het boek. Kleine dingen in het huis roepen steeds weer herinneringen en gevoelens op aan mensen die weggegaan zijn.

Toch heb ik het gevoel dat bovenstaand muziekcitaat uit het derde deel een beetje de kern van de plot blijft... het idee dat je iets met muziek en literatuur samen moet doen.

Dat lukt niet zo. Dit citaat maakte me reuzenieuwsgierig naar over welke muziek het nu eigenlijk ging (Bach), maar het is meer een soort recensie-binnen-een-verhaal dan dat de taal hier nieuwe muziek op zichzelf is.

 

 

Blog menu

Diversen

about

boeken

comicbookedit

comics

meditatie

nwsnewsnieuws

programming